Winter – Marissa Meyer

Princess Winter is admired by the Lunar people for her grace and kindness, and despite the scars that mark her face, her beauty is said to be even more breathtaking than that of her stepmother, Queen Levana.

Winter despises her stepmother, and knows Levana won’t approve of her feelings for her childhood friend–the handsome palace guard, Jacin. But Winter isn’t as weak as Levana believes her to be and she’s been undermining her stepmother’s wishes for years. Together with the cyborg mechanic, Cinder, and her allies, Winter might even have the power to launch a revolution and win a war that’s been raging for far too long.

Can Cinder, Scarlet, Cress, and Winter defeat Levana and find their happily ever afters? Fans will not want to miss this thrilling conclusion to Marissa Meyer’s national bestselling Lunar Chronicles series.


827 pages
Published November 10th 2015 by Feiwel & Friends


Boeken in deze serie

#1: Cinder #2: Scarlet
#3: Cress #4: Winter
#3.5: Fairest #4.5: Stars Above

Omdat dit het laatste boek in de serie is, bevat deze gehele blogpost spoilers.

Winter is het vierde boek en het slotverhaal in serie van de Lunar Chronicles. Het eerste boek is Cinder, het tweede Scarlet en wordt vervolgd door Cress.

Dit boek vertelt het verhaal voornamelijk vanuit Winter’s standpunt. Zij is de stiefdochter van Levana en is daarom prinses. Ze is bloedmooi, lief en charismatisch en bovendien weigert ze om haar manipulatie te gebruiken uit angst om zo slecht te worden als Levana en haar hof. Daardoor heeft Winter last van Lunar sickness en gedraagt ze zich een beetje ‘gek’. Dit alles maakt Winter voor mij een geweldig personage. Ze is niet cliché en is heel boeiend om over te lezen.

Het enige jammere vind ik dat Scarlet zo gemeen tegen haar deed. Iedereen noemde tot Scarlets frustratie haar oma gek en dan gaat ze eigenlijk net hetzelfde doen bij iemand anders. Ik kan begrijpen dat ze argwanend was na alles wat ze al had meegemaakt, maar toen Winter zichzelf al bewezen had, bleef Scarlet gemene dingen zeggen.

‘The Earth is full tonight, tonight, and the wolves all howl, aa-ooooooooooh…”

Oh, wat een finale! Zoals ik in mijn eerdere recensies van deze reeks geschreven heb, vind ik dat Meyer voorspelbaar schrijft. Eigenlijk was dat in dit boek ook het geval, maar het was toch echt spannend! Het is lang geleden dat ik het einde van een boek wilde uitlezen. Bij sommige boeken wil ik het einde niet lezen uit angst dat er iemand geliefd dood gaat. Maar de voorspelbaarheid heeft ervoor gezorgd dat ik het boek zonder ‘angst’ kon uitlezen en dat was veel ontspannender, haha.

Ik vind het fijn dat elk personage de liefde heeft gevonden en dat alles goed is afgelopen. Soms maakt het dat onrealistisch, maar het blijven boeken gebaseerd op sprookjes. 😉 Scarlet en Wolf, Cress en Thorne, Winter en Jacin, Cinder en Kai. Het zijn stuk voor stuk droomkoppels die mij heel blij maken. Vooral voor Wolf had ik schrik dat hij na zijn transformatie niet meer in te tomen zou zijn. Gelukkig voor Scarlet dat ze zo’n uitgesproken karakter heeft. 🙂

Meyer zorgt ervoor dat elk personage showtime krijgt: iedereen had zijn of haar eigen noodzakelijke rol in het verhaal. Meyer is volgens mij steengoed in character development.

Het enige minpuntje is dat Meyer zo weinig beschrijvingen geeft. Als het over de Aarde in de toekomst gaat, kunnen we ons daar allemaal wel iets bij voorstellen, maar een kolonisatie op de maan? Dat vond ik toch heel wat moeilijker. Ik heb heel veel scènes in mijn hoofd gebaseerd op de huizen waarin Tris woonde en de verloederde gebouwen in de Divergent films. Ik stelde mij alles heel simplistisch, verloederd en arm voor in de sectoren, terwijl Artemisia mij meer aan Venetië met poespas deed denken. Het kasteel stelde ik mij voor alsof het helemaal van marmer gemaakt is. (Want hoe in godsnaam ziet regoliet eruit?)
Om eerlijk te zijn heb ik mij Cinder en Levana ook heel lang ingebeeld als blank met kastanjebruin haar. Toen ik dan las dat Cinders moeder een gebruinde huid heeft, was ik wel even in de war want mijn mentale voorstelling klopte niet meer. Tenzij Channary natuurlijk ook blank is en haar glamour liet uitschijnen van niet.

Sommige recensies zeggen dat ze het boek te langdradig vonden, alsof Meyer het einde wilde uitstellen. Ik kan begrijpen waar dat vandaan komt, maar ik vind dat alles mooi afgerond is. Alle mogelijke wapens zijn gebruikt én uitgeschakeld. Ieder personage heeft zijn aandeel in de oorlog gehad. Ook dat het einde geen abrupt open einde is, maakt mij heel blij. We krijgen nog even een inkijk in wat Cinders plannen voor Luna én haar eigen toekomst zijn.

‘I’m going to make it a law that the correct way to address your sovereign is by giving a high five.’

 


Alle punten hierboven maken dat dit boek voor mij een mooie vijf sterren krijgt. The Lunar Chronicles is niet één van de beste series die ik gelezen heb, maar zeker wel één van de favorieten.

 

Wat vonden jullie van The Lunar Chronicles? Ik ben ook benieuwd naar jullie mentale voorstelling van Luna!


Geef een reactie