Tower of Dawn – Sarah J. Maas

Chaol Westfall has always defined himself by his unwavering loyalty, his strength, and his position as the Captain of the Guard. But all of that has changed since the glass castle shattered, since his men were slaughtered, since the King of Adarlan spared him from a killing blow, but left his body broken.

His only shot at recovery lies with the legendary healers of the Torre Cesme in Antica—the stronghold of the southern continent’s mighty empire. And with war looming over Dorian and Aelin back home, their survival might lie with Chaol and Nesryn convincing its rulers to ally with them.

But what they discover in Antica will change them both—and be more vital to saving Erilea than they could have imagined.


660 pagina’s – gepubliceerd op 5 september 2017 door Bloomsbury.


Boeken in deze serie

#0.5: The Assassin’s Blade #1: Throne of Glass
#2: Crown of Midnight #3: Heir of Fire
#4: Queen of Shadows #5: Empire of Storms
#6: Tower of Dawn #7: Kingdom of Ash

Tower of Dawn is een boek dat ik lang uitgesteld heb, desondanks het een deel is van de Throne of Glass reeks. Ik dacht dat het een onbelangrijke side-story ging zijn, maar eigenlijk vind ik wel dat het boek essentieel is om te lezen en dus een volwaardig zesde deel genoemd mag worden.

Chaol is voor velen één van de mindere personages van Throne of Glass als ik het zo hoor. In het begin vond ik Chaol wel een leuke match voor Celaena, maar vanaf het derde boek is hij meer naar de achtergrond verdwenen en verloor ik mijn interesse. Nesryn heb ik nooit een interessant personage gevonden. Ik vond haar altijd een onbelangrijk personage dat precies gecreëerd leek om de leegte op te vullen.

Nu in Tower of Dawn gaat het dus vooral over Chaol en Nesryn, dus ik was niet zo enthousiast om een Throne of Glass boek te beginnen lezen zonder Aelin en haar entourage.

Nu hoewel Tower of Dawn traag begint, introduceert het boek wel heel snel een aantal personages die zéker een plekje bij de favorieten verdienen. Het verhaal verloopt zich eigenlijk een beetje typisch en cliché, maar het einde is weer à la Maas een emotionele rollercoaster. Ik had bepaalde dingen echt niet zien aankomen en dat geeft Tower of Dawn een grote meerwaarde.

De setting van dit boek is in een grote, rijke stad in een woestijn. Ook de beschrijving van de Torre Cesme, de school voor de healers is heel tof om te lezen. Het voelt een beetje aan als Zweinstein en dat is altijd leuk, right?

Spoilers

meer tonen


Tower of Dawn is voor mij een volwaardig deel van Throne of Glass en is absoluut het lezen waard ook al zijn Chaol of Nesryn geen geliefde personages. Het is een voorzet voor Kingdom of Ash en ik kan écht niet wachten om dat boek te lezen.


Leave a Reply