Review: A Court of Thorns and Roses serie

16096824

She stole a life. Now she must pay with her heart.

When nineteen-year-old huntress Feyre kills a wolf in the woods, a beast-like creature arrives to demand retribution. Dragged to a treacherous magical land she knows about only from legends, Feyre discovers that her captor is not an animal, but Tamlin—one of the lethal, immortal faeries who once ruled their world.

As she dwells on his estate, her feelings for Tamlin transform from icy hostility into a fiery passion that burns through every lie and warning she’s been told about the beautiful, dangerous world of the Fae. But an ancient, wicked shadow over the faerie lands is growing, and Feyre must find a way to stop it . . . or doom Tamlin—and his world—forever.

Normaal gezien schrijf ik geen recensies over boeken, maar voor deze serie wil ik graag een uitzondering maken. Ik ben het beginnen lezen omdat het gebaseerd zou zijn op mijn favoriete sprookje ‘Belle en het Beest’.

Het begin was een beetje moeilijk, omdat je de personages nog moet leren kennen en de fantasie ontbrak. Het duurt best wel lang vooraleer je de échte fantasiewereld te zien krijgt, maar eens die er is, is hij veelbelovend. Je leert op een mooi tempo de wereld en de personages kennen, maar op zo’n manier dat het voor mij niet overweldigend voelde. Hoe Maas de wereld omschrijft, lijkt hij zeer groot; er zijn immers zeven High Lords die over tientallen courts regeren. Toch wordt het eerste boek beperkt tot de Spring Court, waardoor ik me soms afvroeg hoe het er in andere gebieden aan toe zou gaan.

Het eerste boek ging mijn verwachtingen van ‘simpel Belle en het Beest-sprookje’ dik voorbij. De tweede helft van het eerste boek leek ingenieus uitgedacht en begon meer op een actieverhaal te lijken dan op het romantische sprookje dat ik verwacht had. Maar zelfs al wil je liever iets simpels lezen, dan denk ik dat dit boek je aandacht vasthoudt. Je wilt gewoon weten hoe het afloopt.

Een tweede man die interesse toont in Feyre doet echter wel vermoeden naar een liefdesdriehoek in het verhaal. Dit was, tot mijn grote opluchting, alles behalve het geval. Maas stuurt de lezer in een bepaalde richting, waardoor je als lezer waarschijnlijk dezelfde voorkeur krijgt als Feyre. Dit kan jammer zijn als je nou net het ene personage leuk vond, maar ik durf te wedden dat het andere personage je zeker niet zal teleurstellen.

Voor mij was het boek ook heel vernieuwend. The Hunger Games, Divergent, … , in elke populaire Young Adult tegenwoordig zit er wel een liefdesverhaal in, maar er zijn nooit scènes waarin er iets 16+ gebeurt. Waar het eerste boek eigenlijk nog heel beperkt en braaf geschreven wordt over seks, krijg je in het tweede boek enkele pittige scènes. Er worden meerdere hints gegeven en seks wordt beschreven. Het boek barst niet van de seksscènes, maar het kan wel even schrikken zijn als je deze scènes niet gewend bent.

Het tweede boek volgt niet dezelfde opbouw als het eerste boek. Het eerste boek kan je nog als stand-alone lezen, maar bij het tweede kan dit niet meer en zal ke het derde ook moeten lezen als je wilt weten hoe het afloopt.

Een review over een driedelige serie, terwijl er nog maar twee delen uit zijn? Ja! Ik durf te wedden dat het derde deel mij ook niet teleur zal stellen. Maas heeft een enorme meeslepende en fijne schrijfstijl en alleen daarvoor zou ik het al durven lezen. Ze werkt niet alleen haar hoofdpersonages, maar ook haar minder belangrijke personages zeer mooi uit. Je leert hun achtergrond kennen en hun karakter; ze worden je vrienden.

Deze serie heeft ab-so-luut een plaatsje verdient bij mijn favoriete boeken.


Geef een reactie