Het verlies van mijn beste vriendin

Dit bericht is gericht naar mijn beste vriendin.

Ik was net wakker en nam mijn tablet om Facebook te openen. Een van de bovenste posts was er een van je zus. Over jou. Ik was direct klaarwakker toen het bericht ‘veel sterkte’ comments kreeg. Eén van de reacties was van je broer, die een bericht had geplaatst dat mijn vermoedens nog meer bevestigden. Ik begon te trillen op mijn benen en weigerde te geloven dat er jou ook maar iets overkomen was. Ik begon mezelf wijs te maken dat je nog leefde, maar een ongeval had gehad, of dat het eventueel een lief berichtje naar jou was. Maar de hashtag RIP zei eigenlijk genoeg.
In paniek stuurde ik een berichtje naar je zus. Ze was er niet, dus ik kon niet anders dan me klaarmaken en naar de les gaan. Toen ik dan net in de les zat gaf je zus bevestigend antwoord dat je jezelf iets hebt aangedaan.
Het drong nog steeds niet tot me door, waardoor ik de lessen nog gevolgd heb, maar zonder mijn aandacht erbij te kunnen houden. Hoe kon dat jou toch overkomen zijn? De altijd vrolijke vriendin, die er plots niet meer was. Was het een opwelling? Ik weet het niet en zal het niet weten.

Wat mij nog het meest van al pijn doet is dat je me niets hebt laten weten. Ik had je dolgraag willen helpen. Ik was er graag samen met je doorgekomen, maar ik vermoed dat je niemand die last mee wilde laten helpen dragen. Ik had eigenlijk graag iets van je gehoord, een bevestiging van onze leuke tijd samen. Maar plots was je weg. Geen tijd om afscheid te nemen, geen laatste liefkozende woorden tegen elkaar. Niets.
Ik ga niet zeggen dat wel afscheid nemen minder pijnlijk is, maar de ‘wat als’-vragen zijn vreselijk. Wat als je het me verteld had? Wat als ik meer moeite had gedaan? Wat als ik je eens was komen opzoeken?
Iedereen zegt wel dat ik het me niet moet verwijten, maar toch. Was je er dan wel nog geweest?

Ik kan het nog steeds niet geloven dat je er niet meer bent. Het is net alsof je elke moment nog een berichtje kan sturen over een van je crushes. Het zien van jouw doodsbrief kwam hard aan. Toen er op je Tumblr nog een berichtje verscheen, waarschijnlijk van je automatische queue en je Facebook weer als actief stond, hoopte ik dat je me al lachend kwam vertellen dat het een goed opgezet experiment was, maar jouw naam op een doodsbrief zien verschijnen deed dat sprankeltje hoop verdwijnen.

Je hebt ontzettend veel liefdevolle reacties en steunbetuigingen gekregen. Je was geliefd, meisje. Ik hoop dat je dat van hierboven nog kan mee volgen. Maar ik hoop vooral dat je daar gelukkig bent, verlost van alle miserie. In de hemel bij de mensen die je al zo lang moest missen in deze wereld.

Slaap zacht!


Geef een reactie