Wijsheidstanden laten verwijderen

Per toeval ben ik erachter gekomen dat ik mijn wijsheidstanden moest laten verwijderen nadat de draad van mijn voormalige blokjes was losgekomen. Op vraag van mij had de orthodonte een foto genomen van mijn gebit, waaruit bleek dat mijn wijsheidstanden er zo snel mogelijk er uit moesten. Anders had ik mijn blokjes voor niets gedragen.

Zo gezegd, zo gedaan: er werd een afspraak gemaakt in het ziekenhuis op 22 juli. Na één blik op de foto van mijn tanden te werpen, zei de dokter meteen dat het nodig was om ze te laten verwijderen. Een afspraak voor de operatie werd vastgelegd en ik mocht weer buiten. Alles verliep eigenlijk heel vlot, omdat het echt wel nodig bleek te zijn.

Eén van mijn onderste wijsheidstanden lag dwars en zou de andere tanden opzij duwen als hij zou doorbreken. De bovenste twee waren al aan het doorkomen en groeiden niet mooi in de rij. Ze staken allebei langs de buitenkant uit. De vierde was oké, maar mocht er ook ineens uit. Als we dan toch bezig zijn.

Op vrijdag, 31 juli, was het zo ver. Ik mocht vanaf twaalf uur, de avond ervoor, niets meer eten en drinken en moest om half acht al in het ziekenhuis zijn. Mijn vriend en ik waren iets te vroeg, dus nadat ik mij had ingeschreven, was het wachten een hel. Ik had zenuwen!

Ik kreeg een éénpersoonskamer toegewezen, ook al had ik een tweepersoonskamer gevraagd omwille van de kosten. Wat een luxe.

Het vreselijke was dat ik tot ongeveer 9 uur moest wachten op de kamer. De verpleegsters kwamen tijdens het wachten nakijken of alle medische informatie in orde was, mij vertellen dat ik mij mocht omkleden in een ziekenhuiskleed en om te zeggen dat ik mijn mond te spoelen.

Toen ze mij dan eindelijk kwamen halen, met bed en al, klapperden mijn tanden van de schrik. Een verpleegster deed wel poging om mij te sussen, maar met weinig succes. Op de gang van het operatiekwartier kwam er een andere verpleegster om de naald van de baxter al te prikken. Het feit dat ik geen steek voor ogen zag, omdat mijn bril op de kamer was gelaten, hielp niet echt tegen de zenuwen. Ik had geen angst voor naalden, maar die heb ik nu wel gekregen als ze dikker dan gemiddeld zijn:

  • Eerste poging in de bovenkant van mijn hand: mislukt want mijn ader slipte weg van de naald. Vermoedelijk komt dit door mijn zenuwen op dat moment.
  • Tweede poging in de plooi van mijn elleboog: mislukt, want het was weer naast de ader.
  • Derde poging in de bovenkant van mijn hand: mislukt, ook weer naast de ader, maar deze liet ze dan maar zitten zodat iemand anders een poging kon doen.
  • Vierde poging in de plooi van mijn elleboog: success!

De dokter zei dat hij me binnenkort in slaap zou doen. Ik had het niet zo snel verwacht, maar enkele tellen later kreeg ik mijn ogen niet meer open en verloor ik mijn bewustzijn. Rond elf uur werd ik weer wakker in mijn kamer met ijszakken tegen mijn wangen. Ik voelde me goed en had weinig moeite met praten.

Na het korte bezoek van de dokter om me te vertellen dat alles goed is verlopen, mocht ik al snel weer naar huis, waar ik me de eerste dag erg vermoeid en chagrijnig voelde. De dagen er na was ik al weer de oude, op de licht zeurende pijn na.

Op vlak van eten, tja, … . Ik was voor de gemakkelijkheid zelve met een dieet begonnen in de vorm van proteïne shakes. Dit was goed te doen, al was er de dagen na de operatie echt een vieze smaak in mijn mond. Als ik dan eens iets hard at, moest ik dit doen met mijn voorste tanden. Ook bij het tandenpoetsen kon ik niet in de buurt komen van mijn kiezen, omdat ik daarmee de wonden te hard irriteerde. Na ongeveer tien dagen vond ik enkele draadjes los terug in mijn mond.

Eind goed, al goed.

Al moet ik wel zeggen dat ze volgens mij een stukje tand zijn vergeten bij het breken van de tand rechtsonder in mijn mond. Mijn tandvlees wilde daar heel lang niet genezen en het voelde alsof er een scherp stukje onder zit. Nu een half jaar later is alles genezen en heb ik geen problemen meer.

Recept voor komkommerijsjes

Wat voor mij echt een verfrissende opluchting was voor de pijn, waren waterijsjes. Op aanraden heb ik zelf komkommerijsjes gemaakt en die waren lekker! Aangezien je je mond niet ver open krijgt na de operatie, is het misschien beter om ze in plaats van in yoghurtpotjes, ze in een ijsklontjesbakje te maken.

Voor 10 kleine vormpjes of 7 grote (of een ijsklontjesbakje)

  • 1 komkommer
  • 125ml water
  • 40g agavesiroop OF 50g suiker
  • Eventueel wat meer smaak toevoegen met munt
  1. Schil de komkommer en snijd hem in stukken
  2. Kook het water met de agavesiroop of suiker en laat het hierna afkoelen
  3. Doe alles in een blender of mix
  4. Giet alles in de vormpjes en plaats in de vriezer
  5. Als de ijsjes half bevroren zijn, kan je stokjes toevoegen.

One Comments

  • Edriënne

    11 april 2016

    Brr, ik heb ze in de zomer laten verwijderen, ik herinner me nog wel dat jij ook moest! (nu dus alweer even geleden) Al heb ik het wel wakker gedaan, maar m’n zus had het ook net als bij jou onder narcose. Al moest dat bij ons echt aangevraagd worden, is dat in België gebruikelijker? Bij mij had ik een man die de radio aan ging zetten om me gerust te stellen en tussendoor Beyoncé meezong, haha.

    Reply

Geef een reactie